SEPTEMBER 2, 2013--A NEW EXPERIENCE!

SA unang pagkakataon, kumagat ako sa isang deal ng isang guy na alam ko at handa ako sa positive and negative results which is ganon lage pag nag di desisyon ako.. ayoko na sana e pero di ko na nman nagawa. it was saturday ng makita ko si romeo sa opisina namin bilang kliyente pero di nabentahan dahil fresh grad palang. i liked him. i got his number from the survey sheet pero it was yesterday, sunday nang matukso akong kontakin siya thru text at di nman ako nbigo. nagkaron ng konting kulitan thru text b4 xa nakipag deal at para makuha ko ang twala nia, i agreed pero ready na ako non sa negative results. i agreed to send him first a money before daw xa makikipag meet. at dahil sumang ayon na ako, di na  ako umatras dahil ako ung tao na may isang salita. ang sabi ko sa  kanya, sa gabi na ng lunes na ito ko maipapadala ung pera dhil walang cebuana sa ayala. pero kaninang umaga, inihulog ko na un b4 ako sumakay ng jip papuntang opis.then nagpalitan uli kami ng text comvincing him na naipadala ko na ung pera. as expected, i got the negative result. willing xang mkipag meet pero not kung ano ang gusto ko na b4 pa ay alam ko na na alam na niya kung ano ang gusto ko.so di ko na siya kinulit. ang katuwirn ko, pera lang un at kikitain ko uli un. ang importante ang tinupad ko ung sinabi ko sa kanya.kahit papano ok na din un dahil di na uli ako gagstos. kung baga lessons learned uli. pero kahit papano, nasakatan pa din ako when i realized it. pero di ko din masyadong dinibdib un. inisp ko nlang na natulungan ko siya kahti konti in form of financial. dito uli pumasok sa isip ko si jonathan. naisip ko, siguro kong until now in love pa din  ako sa knya, di pa siguro ako nag hahanap ng mga guys.gusto ko nang tuluyang lumayo sa tukso at magpokus sa mga pangarap ko.im always convincing my self na wala akong makukuha sa mga guys na yun.

september 2, 2013--11:30 pm

akala ko di na ako iiyak. pero habang tina type ko to, katatapo ko lang lang umiyak, dahil dinalaw na nman ako ng lungkot. naisip ko, wala na pala kaming mga magulang ngayon. inilibing ang mother ko nong august 30 sa probinsya. hindi ako umuwi. ang dahilan ko sa srili ko, ayoko ng drama at kailangan kong magtrabho para sa uutangin kong panggastos. kanina, habang naisip ko uli na wala na pala kaming mga magulang, naramdaman ko ang wala pa ding pagbabago. wala pa din akong naramdamang pagkakaiba. ung pagkakaiba ng may magulang at walang mga magulang, dahil mula pagkabata ay nag iisa na ang pakiramdam ko. walang magulang at walang mga kapatid. pero kahit ganon, para pa rin sa kanilang lahat ang mga pangarap ko, lalo na sa nanay ko, pero di ko din ito maipakita sa kanila lalo na nong magktrabho ako.hindi ko kayang ipakita sa knila ung pagmamahal ko dahil gusto ko, pag natupad na lahat ng mga pangarap ko, tsaka ko sa kanila ipapakita ang pagmamahal ko. bilang miyembro ng isang broken family, maaga akong nahinog sa mga pagsubok at kahirapan ng buhay. nong magkatrbaho ako, lahat ng problema ay tinatago ko, lahat ng sakit tinatago ko at tinatwanan nalang. sabi ng mga kasama ko sa work, naive daw ako. wla daw akong pakiramdam at parang wala daw ako lageng problema. di nila alam, akala lang nila un. di nila alam na sa bawat halakhak ko araw araw sa trbaho ay nandun ang lungkot. i was second year high school when my father died pero sa piling namin. wla din akong narmdaman that time. parang wala lang, kasi lumaki nman ako at nagkaisip na wlang tatay ei. kahit nkasam namin xa ng ilang buwan dito sa manila when i was in grade 5, di naging sapat un.pero bago namatay ang father ko,ilang araw din na nag alaga ako dito kahit labag sa kalooban ko. labag sa kalooban dhil ang pkiramdam ko non, kailangan kong gawin un dahil wala akong choice, dahil ako ung nasa malapit. sa piling naman ng nanay ko, sama ng loob ang namahay sa dibdib ko sa loob ng apat na taong pag  aaral sa haiskul dhil sa pagsasama nila ng pangalaws niyang asawa. wala akong ibang hinangad noon kundi ang matapos na pag aaral ko sa haiskul para mkapunta na dito sa maynila at makabukod sa kanila. wala akong ibang hinangad kundi ang makabukod. pero habang nagrerebelde ng lihim ang pagkatao ko sa loob ng apat na taon sa haiskul life ko, di un naging dahlan para iparwara ko ang buhay ko. ito ang naging dahlan para mangarap ako ng husto para sa sarili ko at sa aming laht. when i was in college here in manila, apat na taon din akong nagtiis sa lahat hirpa para lang sa pag aaral ko.isang bagong pagtitiis para sa mga pangarap ko. dito ko naman lalong narmdaman ang pag iisa ko lalo na ng mag asawa ang kapatid ko na inashan kong tutulong sa pag aaral ko. at dhil sa nanwala ako sa educkasyon, lahat ng hirap tiniis ko at kinaya ko matapos ko lang ang apat na taon sa kolehiyo..sa mga taong ito kung saan naging malapit ako sa lord at natutong magbasa ng bible. kahit may mga times na gusto ko na talaga sumuko lalo na nong nasa third and fourth year college na ako, pinilit ko pa ding matapos un para sa mga pangarap ko. kahit nakapaligid ako sa sarili kong mga kapatid, ramdam ko din ang pag iisa, dahil di kami lumaki na magkakasama, parang di kami magkakakilala. nadagdagan ang sama ng loob at galit na kinimkim ko sa dibdib ko. pero lihim pa din akong nagmahal sa kanila at di nasira ang mga pangarap ko para sa aming lahat pero mas lalong hindi ko ito maipakita sa kanila. sa unang sweldo ka sa una kong trabaho, ibingay ko sa kanilang lahat ang kaunti kong kita.pero pagkatapos kong ma realize na kailangan ko din mag ipon para sa sarili ko at para sa mga pangarap ko, nagsimula akong naging mahigpit. naging matigas ang puso ko lalo na nong ma realized ko kung gaano din kahirap mag hanap ng trbaho at kung gaano kahirp kumita ng pera.
   at ngayong wala na kaming mga magulang, minsan naiisip kong bumuko o humiwalay sa mga kapatid ko. pero ang mga pangarap ko ay para na sa mga pamangkin ko, para sa bagong henerasyon ng pamilya namin. pangarap ko pa din magkaroon ng malaking bahay para sa aming lahat kung saan mag sasama sama kaming magkkapatid pati sa mga pamangkin ko. king ako ang makakapag bigay ng magandang buhay para sa kanila, ibibgay ko un.