NEW YEAR'S RESOLUTION?

Every year, gumgawa ako at nag iisip ng bagong buhay. i tried many times to have a good and perfect life pag pumapasok ang bagong taon. kasi sabi ko, gagawin ko to para sa God, Para sa walang hanggang buhay. masarap pag nag iisip ka plang, kpag nagpaplano ka plang para sa isang pagbabago. pero bago ang lahat, four consecutive years ko na itong ginagawa from the start i entered college. when i was still in first year and second year, as far as i remember, minsan na akong nagplano na maging perpektong tao gawa ng impluwensya ng nbsa kong artikulo sa isang bulgar na diyaro stating about having an eternal life pag puro kabutihan ang magagawa mo sa buhay mo. dumaan din kasi ako sa isiping parang ayokong mamatay o mawala dito sa mundo. gumagawa pa ako non ng diary trying to record the sins na magagawa ko o maiisip ko pagpasok ng isang bgong taon. khit isip ko that time ay gusto kong kontrolin. kung ano anong bagay ang nagagawa ko just to ignore thinking bad things in my imagination. nasubukan kong gumawa ng tula araw araw para doon mapokus ang isip ko at hindi sa kahit anong bagay na walang kabuluhan....pero unfortunately, lage akong nabibigo. and after the disappointments of every resolution or promises to my self, i realized di ko kayang maging perfect, at wala nga sigurong taong perpekto.
ngayong 2010, iba na ang naging resolution ko at yun ay ang magpataba nalng at makapagsimba every sunday. hindi na kasi ako makakapagsimba everyday gaya ng gingawa ko dati dahil nag oojt na ako at this moment of time. halos wala na akong oras dahil sa pagod. pero ang problema, di ko rin mgawa gawa dahil nagtitinda ako ng puyatan every saturday and sunday. di na kayang bumangon ng katawan ko ng maaga. pag napapabangon ako sa alarm time ko, nakkatulog uli ako! at para mkabawi, dumdalaw nalng ako sa isang simbahan at pumapsok sa isang prayer room at nag dadasal nlang ako at magtatambay ng ilang minuto.

FAITH IN GOD!

para sa akin, if you have really strong faith in God, you should not worry anymore,. this my blog will refer to my experience. nong magstriked ang AH1N1 disease, marami ang nmatay sa sakit na ito. marami ang natakot lalo na nong mapunta ito dito sa pilipinas...ONE DAY, nagsimba ako sa isang simbahan na madalas kong pagsimbahan. nong nasa pila na ako para magkumonyon, napahiya ako sa srili ko nang hindi inilagay ng pari ang ostiyas sa bibig ko kung saan yun ang nakansanayan ko eversince. sa kamay ko inilagay ng pari yung ostiyas na dapat sana ay sa derecho sa bibig ko. parang may facemask pa non ang nasabing pari. grabeh! inis na inis ako non. gusto kong isumpa ang pari na yun dahil sa inins na naramdaman ko. after that, maraming katanungan ang sumulpot sa isipan ko. sabi ko, kung totoong may tiwala at tunay na pannalampataya ang paring yun, bakit siya matatakot sa isang sakit na nasabi? bakt kailangan nia mangamba? for whatever reasons, para sa akin, dahil pari siya, dapat wla siyang pinangangambahan at kinatatakutan dahil Diyos na ang pinaglilingkuran nia eh. after that time, minsan ay nawawalan na ako ng ganang magsimba, at pagnagsisimba ako sa simbahan na yun, sumasama ang tingin ko pag nakikita ko ang pari nayun. pag oras na ng kumonyun, sa mga pastor na ako pumipila at hindi sa kanya at kamay na non ang ginagmit kong pangsalo ng ostiyas. but before this, may isang bagay rin akong mejo kinaiinisan...ayoko ng misa na english ang ginagamit na isang pari lalo na pag hindi naman ito pure english. inis na inis ako pag ganon dahil wala akong maintindihan. kaya minsan, ayokong magsimba pag hindi tagalog ang misa. sabi ko, bakit kailangan magkaroon ng english mass, bakit kailangan english pa ang gamitin sa isang misa kung may tagalog naman? isa pa filipino ang salitang ginagamit nating mga pilipino ei. pano yung mga walang pinag aralan na nagsisimba? pano yung mga mahihirap na tao na may konting pinag aralan lang at hindi makaintindi ng english?
Pardon me God but I just expressed here my opinions na hindi ko mailabas labas sa khit kaninong tao.

PUBLIC DISPLAY OF AFFECTION or PDA

i hate PDA! may nakita akong maglover nong martes, january 19, sakay ng isang jeep. i saw them kiss to each other. actually natiyempuhan ko lang yun ei hbang sakay rin ako ng isang jeep pauwi. inis na inis ako sa mga ganon lalo na pag mga bata pa ang mga ito o mga estudyante, kasi masyadong nakakairita yun sa para sa ibang tao, bakit kailangan nio pang idisplay sa publiko ang isang gawain na pede namang gawin in private? para magyabang? haayz...kaya sabi ko minsan, pano na ang kasabihang ang kabataan ang pag asa ng bayan kung sa modernong panahong ito ay patuloy na binabago ang mga kabataan?